Koszyk
W koszyku nie ma jeszcze produktów
List Roberta Schumanna, datowany: „Leipzig, den 8. März 1838”, podpis: R. Schumann.
List Roberta Schumanna został napisany w Lipsku 8 marca 1838 roku. Adresatem jest jego przyjaciel „Ihro hochwohlgebohren, Herrn A. W. von Zuccalmaglio”, tj. „Wysoko Urodzony Pan A. W. von Zuccalmaglio”.
Anton Wilhelm Florentin von Zuccalmaglio (1803–1869) – niemiecki badacz pieśni, pisarz i kompozytor, znany także pod pseudonimem „Wilhelm von Waldbrühl”. Jako kolekcjoner i redaktor pieśni ludowych współtworzył (z Eduardem Baumstarkiem) tom II antologii „Deutsche Volkslieder mit ihren Original-Weisen” (Berlin 1840), gdzie po raz pierwszy ogłosił słynne „Kein schöner Land” (pt. „Abendlied”). Był stałym współpracownikiem „Neue Zeitschrift für Musik” Roberta Schumanna; publikował tam pod różnymi pseudonimami, m.in. „Gottschalk Wedel”, „v. Wbrühl” czy „Ein Kölner”. Indeksy NZfM jednoznacznie przypisują mu te pseudonimy, potwierdzając skalę i regularność jego udziału w piśmie. Zainteresowania folklorystyczne Zuccalmaglia wzmacniały profil ideowy redagowanego przez Schumanna czasopisma, łącząc krytykę muzyczną z refleksją nad tradycją „Volkslied”. O bliskich relacjach zawodowych świadczy zachowana korespondencja – m.in. list Schumanna do Zuccalmaglia wysłany z Wiednia 19 października 1838 r. – z okresu, gdy redaktor planował rozwój pisma. W kontekście Schumanna Zuccalmaglio jest ważny jako kompetentny dostawca tekstów i autorytet w dziedzinie pieśni ludowej, który współtworzył tożsamość i zasięg NZfM.
Robert Schumann wraz z Friedrichem Wieckiem (ojcem swojej późniejszej żony, Clary Schumann) założył w 1834 roku czasopismo „Neue Zeitschrift für Musik”. Łączyło go z Zuccalmagliem wiele zainteresowań, a ten ostatni pisał dla pisma Schumanna rozmaite artykuły.
W liście zwraca się do niego słowami „mój drogi i szanowny przyjacielu” w zaufaniu informuje o planach przenosin do Wiednia i przeniesienia tam wydawania pisma od 1 stycznia 1839 roku [w oryginale: 1939]. Wolałby przekazać to osobiście, ale dowiadujemy się, że Zuccalmaglio spodziewany był dopiero w październiku, podczas gdy Schumann zamierzał wyjechać z końcem września. Liczył, że krok ten przyniesie wiele usprawnień i pozwoli uzyskać odmienny impuls myślowy. Wiedział też, że z uwagi na cenzurę powinien być mniej „głośny” we własnych artykułach. Prosi więc przyjaciela o wsparcie projektu, zwłaszcza o przesłanie wielu tekstów od października do grudnia, aby na początku móc wykazać się wystarczającą liczbą wartościowych materiałów. Wspomina jako pomoc redakcyjną Oswalda Lorenza — to właśnie on przejął kierownictwo pisma od Schumanna w 1844 roku. Schumann dziękuje przyjacielowi za już nadesłane artykuły i zapowiada ich sukcesywne publikowanie. Wspomina także o planach druku pewnej muzyki marszowej, która przypadła mu do gustu, prosząc o kilka słów komentarza od przyjaciela. Następnie przechodzi do tematu pieśni ludowych, pozostając w kręgu zagadnień związanych z jego czasopismem. Kończy list serdecznymi pozdrowieniami, wyrażając nadzieję rychłego spotkania.
Faktem jest, że Robert Schumann mieszkał w Wiedniu od 3 października 1838 do 5 kwietnia 1839 roku (adres: Schönlaterngasse nr 679, I piętro). Mimo planów przedstawionych w liście, nie udało mu się osadzić pisma w Wiedniu. Tamtejsi wydawcy (Haslinger i Diabelli, poleceni przez szefa cenzury, hrabiego Sedlnitzky’ego) nie byli zainteresowani jego czasopismem.
Uwaga: wzmianka o 1 stycznia 1939 r. najpewniej jest literówką — kontekst listu i biografia Schumanna wskazują na rok 1839.
List Roberta Schumanna [arkusz o wymiarach 21,4 × 26,2 cm, zapisany na obu stronach; widoczne ślady wielokrotnego składania, ubytki, naderwania na liniach składania, drobne plamy].
Robert Schumann był jednym z najwcześniejszych i najgłośniejszych orędowników talentu Fryderyka Chopina — w recenzji z 1831 r. zawołał słynne „Hut ab, ihr Herren – ein Genie!”. Ich osobista znajomość była przelotna: spotkali się w Lipsku 27/28 IX 1835 r., a następnie 12 IX 1836 r., utrzymując kontakt głównie poprzez muzykę i łamy „Neue Zeitschrift für Musik”. Znakami wzajemnego uznania stały się dedykacje — Schumann ofiarował Chopinowi „Kreislerianę” op. 16 (1838), a Chopin odwzajemnił gest „Balladą F-dur” op. 38 (1839). Na łamach NZfM Schumann konsekwentnie promował twórczość Polaka i kształtował jej recepcję w Niemczech. Anton Wilhelm Florentin von Zuccalmaglio, był stałym autorem NZfM i autorytetem w dziedzinie „Volkslied”, współtworząc ideowy profil pisma. Co istotne dla wątku chopinowskiego - muzyka ludowa była główną inspiracją dla Chopina, szczególnie w jego mazurkach i polonezach, ale także w innych utworach. Kompozytor czerpał z polskiego folkloru, ale inspirowała go także muzyka ludowa innych krajów. List powstał w tym samym roku, w którym Schumann skomponował i zadedykował Chopinowi „Kreislerianę” — dlatego znakomicie ilustruje środowisko i sieć kontaktów, z których wyrastała jego obrona i promocja sztuki Chopina.
Letter by Robert Schumann, dated “Leipzig, den 8. März 1838”, signed: R. Schumann.
The letter was written in Leipzig on 8 March 1838. It is addressed to his friend “Ihro hochwohlgebohren, Herrn A. W. von Zuccalmaglio”, i.e. “His Highborn Mr A. W. von Zuccalmaglio”.
Anton Wilhelm Florentin von Zuccalmaglio (1803–1869) was a German scholar of folksong, writer and composer, also known under the pseudonym “Wilhelm von Waldbrühl”. As a collector and editor of folk music he co-edited (with Eduard Baumstark) volume II of the anthology Deutsche Volkslieder mit ihren Original-Weisen (Berlin 1840), where the famous “Kein schöner Land” (under the title “Abendlied”) was first published. He was a regular contributor to Robert Schumann’s Neue Zeitschrift für Musik, writing under various pseudonyms, including “Gottschalk Wedel”, “v. Wbrühl” and “Ein Kölner”. The NZfM indices unambiguously attribute these signatures to him, confirming the scope and consistency of his involvement with the journal. Zuccalmaglio’s folkloristic focus strengthened the intellectual profile of Schumann’s periodical, linking music criticism with reflections on the Volkslied tradition. The close professional relationship is documented by surviving correspondence—for example, Schumann’s letter to Zuccalmaglio sent from Vienna on 19 October 1838—written while the editor was planning the journal’s further development. In Schumann’s context, Zuccalmaglio is significant as a knowledgeable supplier of texts and an authority on folksong who helped shape the identity and reach of the NZfM.
Robert Schumann, together with Friedrich Wieck (the father of his later wife, Clara Schumann), founded the Neue Zeitschrift für Musik in 1834. He shared many interests with Zuccalmaglio, who contributed various articles to Schumann’s journal.
In the present letter Schumann addresses him as “my dear and esteemed friend”. In confidence he reports plans to move to Vienna and to transfer the publication of the journal there from 1 January 1839 [in the original: 1939]. He would have preferred to convey this in person, but we learn that Zuccalmaglio was expected only in October, whereas Schumann intended to depart at the end of September. He hoped this step would yield many improvements and provide a different intellectual impulse. Aware of censorship, he notes he should be less “loud” in his own articles. He therefore asks his friend for support—especially for numerous submissions between October and December—to ensure sufficient high-quality material at the outset. He mentions Oswald Lorenz as editorial support—indeed, Lorenz later took over the editorship from Schumann in 1844. Schumann thanks his friend for articles already sent and announces their successive publication. He also refers to plans to print certain marching music that appealed to him, asking his friend for a few words on the subject. He then turns to folksongs, remaining within the thematic orbit of the journal, and closes with cordial greetings and the hope of an early meeting.
It is a fact that Robert Schumann lived in Vienna from 3 October 1838 to 5 April 1839 (address: Schönlaterngasse No. 679, first floor). Despite the plans outlined in the letter, he did not succeed in establishing the journal in Vienna; local publishers (Haslinger and Diabelli, recommended by the head of censorship, Count Sedlnitzky) were not interested in his periodical.
Note: the mention of 1 January 1939 is almost certainly a slip of the pen—the context of the letter and Schumann’s biography indicate the year 1839.
Physical description: single sheet measuring 21.4 × 26.2 cm, written on both sides; visible traces of multiple folds, losses, tears along the fold lines, minor stains.
Brief von Robert Schumann, datiert „Leipzig, den 8. März 1838“, signiert: R. Schumann.
Der Brief entstand in Leipzig am 8. März 1838. Adressiert ist er an seinen Freund „Ihro hochwohlgebohren, Herrn A. W. von Zuccalmaglio“, d. h. „Seiner Hochwohlgeboren, Herrn A. W. von Zuccalmaglio“.
Anton Wilhelm Florentin von Zuccalmaglio (1803–1869) war ein deutscher Volksliedforscher, Schriftsteller und Komponist, auch bekannt unter dem Pseudonym „Wilhelm von Waldbrühl“. Als Sammler und Herausgeber von Volksliedern betreute er gemeinsam mit Eduard Baumstark den zweiten Band der Anthologie Deutsche Volkslieder mit ihren Original-Weisen (Berlin 1840), in dem das berühmte „Kein schöner Land“ (unter dem Titel „Abendlied“) erstmals erschien. Er war ein regelmäßiger Mitarbeiter von Robert Schumanns Neue Zeitschrift für Musik und veröffentlichte dort unter verschiedenen Pseudonymen, u. a. „Gottschalk Wedel“, „v. Wbrühl“ und „Ein Kölner“. Die Register der NZfM schreiben ihm diese Signaturen eindeutig zu und belegen Umfang und Regelmäßigkeit seiner Mitarbeit. Zuccalmaglios volkskundliche Ausrichtung stärkte das geistige Profil der von Schumann redigierten Zeitschrift, indem sie Musikkritik mit Reflexionen über die Volkslied-Tradition verband. Auf die enge berufliche Beziehung verweist die überlieferte Korrespondenz – etwa Schumanns Brief an Zuccalmaglio aus Wien vom 19. Oktober 1838 – aus der Phase, in der der Herausgeber die Weiterentwicklung des Blattes plante. Im Kontext Schumanns ist Zuccalmaglio als kenntnisreicher Beiträger und Autorität auf dem Gebiet des Volkslieds bedeutsam, der Identität und Reichweite der NZfM mitprägte.
Robert Schumann gründete 1834 gemeinsam mit Friedrich Wieck (dem Vater seiner späteren Ehefrau, Clara Schumann) die Neue Zeitschrift für Musik. Ihn verbanden zahlreiche Interessen mit Zuccalmaglio, der für Schumanns Zeitschrift verschiedene Aufsätze verfasste.
Im vorliegenden Schreiben wendet er sich mit „mein lieber und verehrter Freund“ an ihn. Vertraulich berichtet er von der Absicht, nach Wien überzusiedeln und die Zeitschrift dort ab dem 1. Januar 1839 zu verlegen [im Original: 1939]. Er hätte dies lieber persönlich mitgeteilt; wir erfahren jedoch, dass Zuccalmaglio erst im Oktober erwartet wurde, während Schumann bereits Ende September abreisen wollte. Er erhoffte sich von diesem Schritt zahlreiche Verbesserungen und neue geistige Impulse. Im Bewusstsein der Zensur bemerkt er, er müsse in eigenen Artikeln weniger „laut“ auftreten. Daher bittet er den Freund um Unterstützung – insbesondere um zahlreiche Beiträge von Oktober bis Dezember –, um zu Beginn genügend qualitätsvolles Material vorweisen zu können. Als redaktionelle Hilfe nennt er Oswald Lorenz – tatsächlich übernahm dieser 1844 die Leitung der Zeitschrift von Schumann. Schumann dankt für bereits eingesandte Aufsätze und kündigt deren sukzessive Veröffentlichung an. Ferner erwähnt er den Plan, eine ihm zusagende Marschmusik zu drucken, und bittet den Freund um einige Worte dazu. Anschließend kommt er auf Volkslieder zu sprechen und bleibt damit im Themenkreis der Zeitschrift. Er schließt mit herzlichen Grüßen und der Hoffnung auf ein baldiges Wiedersehen.
Tatsache ist, dass Robert Schumann vom 3. Oktober 1838 bis zum 5. April 1839 in Wien lebte (Adresse: Schönlaterngasse Nr. 679, 1. Stock). Trotz der im Brief skizzierten Pläne gelang es ihm nicht, die Zeitschrift in Wien zu etablieren; die dortigen Verleger (Haslinger und Diabelli, empfohlen vom Zensuroberhaupt Graf Sedlnitzky) zeigten kein Interesse.
Hinweis: Die Angabe „1. Januar 1939“ ist mit hoher Wahrscheinlichkeit ein Schreibfehler – Kontext und Biographie Schumanns sprechen für 1839.
Zustand/Beschreibung: ein Blatt, 21,4 × 26,2 cm, beidseitig beschrieben; sichtbare Spuren mehrfachen Faltens, Fehlstellen, Einrisse entlang der Faltlinien, kleine Flecken.
RZADKOŚĆ